گل سرخ

l;'l

 

 

گیاه گل سرخ  به واسطه اثرات آرام بخشی، ضد تشنجی و ضد دردی از دیرباز در طب سنتی ایران و اکثر کشورها جایگاه خاصی داشته است. این گیاه با توجه به داشتن آلکالوییدها، فلاونوییدها و ترکیبات آلی همواره در جهت کاهش فشارهای عصبی، درمان افسردگی،  بی خوابی مزمن، ایجاد اثرات آرام بخش و ترمیم کنندگی پوست مورد استفاده قرار گرفته است و برای مقابله با ویروس ها و سلول های سرطانی استفاده می شود.

گلبرگ های آن اثر ملین ملایم دارند و در طب سنتی به عنوان ملین و مسهل به کار می رود از این رو برای رفع یبوست کودکان، اشخاص مسن و بیماران در دوره نقاهت مصرف می شود. به عنوان مثال به بیماران توصیه می شود این گل سرخ را پاک کرده و گلبرگ های آن را به ماست یا دوغ اضافه کنند.  از دیگرخواص دارویی گلبرگ ها تقویت کلیه، تقویت خون، تنظیم قاعدگی و ضد التهاب است. گلبرگ های خشک آن دارای اثرات بالایی از خواص ضدباکتریایی بوده و طبق منابع جدید دارای اثرات ضدعفونی کننده قوی بر علیه ۱۵ گونه باکتری می باشد

 

 

 

منابع:

  1. Middleton Jr. E, Kandaswami C. The impact of plant flavonoids on mammalian biologyChapman and Hall: London, U.K. 1996, pp: 619 -52
  2. Lawless J. The Illustrated Encyclopedia Of Essential Oils. Rockport,

MA: Element Books, Ltd; 1995. p. 56-7.

  1. Tisserand R, Balacs T. Essential Oil Safety: A Guide for Health

Care Professionals. Edinburgh: Churchill Livingstone; 1995. p. 210.

  • ES Burgess (Jan. 1902). History of Pre-Clusian Botany in Its Relation to Aster pgs 70, 72, 246, 324, 332, 334/5, 435, 440. Retrieved 19 December 2015.